Wygoda 😎

Polegamy na innych. Brniemy za tłumem, bo tak wygodniej. Obracamy się za siebie szukając kogoś kto potwierdzi, że dobrze idziemy. Ślepo wierzymy w zdanie drugiej osoby. Zbyt często pokładamy nasz los w rękach innych. Z natury jesteśmy gatunkiem stadnym, obecność bliskich jest dla nas jedną z najważniejszych w życiu wartości. Jednak w wielu sytuacjach przesadne przywiązanie może zawierać w sobie skutki negatywne. Potrzeba nam samodzielności. Podając na powszechnie znanym przykładzie. Lubimy mieć przy sobie jakiegoś towarzysza. Problem zaczyna się wtedy, gdy bez tej osoby nie potrafimy zrobić czegoś sami. Kilka lat temu, moje czyny były ściśle związane z osobami trzecimi. Pójście na zajęcia, na których nie znam nikogo, mimo tego jak bardzo chciałabym na nich być kończyły się zazwyczaj na wypowiedzianym 'no trudno, nie mam z kim, więc nie idę'. Cecha, która kolosalnymi krokami prowadziłaby do zguby. Sama byłam osobą, która się z nią borykała. Na szczęście w porę udało się to wyeliminować. Wiem, że wielu z Was wkracza w nowe szkolne środowisko, mogę ścisnąć dłonie tym, którzy idą do wybranego gimnazjum/liceum etc. nie znając swoich przyszłych koleżanek/kolegów. Miałam dokładnie tak samo i z ręką na sercu mogę Wam powiedzieć, że jest to jedna z lepszych decyzji jaką można podjąć. Zupełnie nowe otoczenie, zupełnie nowi ludzie, zupełnie nowe sytuacje. Otwartość może wiele zmienić, więc nie patrz na innych i rób swoje!

Plan A&B

Hej.

Leżysz na kanapie w zupełnie beztroskim nastroju i kiedy w tym samym czasie zerkasz na zegarek z oczekiwaniem że ujrzysz godzinę 16, bo przecież jeszcze niedawno jadłeś obiad... okazuje sie że w pewnien magiczny sposób z godziny popołudniowej zrobiła się dwudziesta, a twój dzień był tak bardzo nieproduktywny, że aż sam masz do siebie wyrzuty. 'Leń, leń, leń' - woła do Ciebie twój własny umysł, by w straszliwy lecz niestety prawdziwy sposób uświadomić Ci że zrobiłeś dzisiaj n i c. A twoja kolejna niedziela może trafić do szufladki z resztą dni, które w zwkły sposób -zmarnowałeś. Ostatnimi czasy ja i moja ambitna ja, zupełnie nie potrafimy się ze sobą dogadać. Niczym sprzeczka w małżeństwie kiedy dwie osoby jednocześnie chcą od siebie odpocząć lecz nadal żyć ze sobą w zgodzie. A jakby na złość, wszystko, poza tym co zrobić powinieneś wydaje się mniej atrakcyjne i zachęcające niż pozostałe błahostki, których ocena diametralnie przybrała na ważności. Mimo wszystko nadchodzi moment kiedy ta ambitna część jest tak zła na drugą, że eksploduje, a my zostajemy w punkcie, w którym zostają dwa wyjścia A i B. A - po wybuchu ambitna nie potrafiła się odrodzić na nowo. B - eksplozja zmotywowała w końcu tę słabą i naiwną po czym obydwie doszły do porozumienia i wszystko do zrobienia - zrobiły. Na ostatnią chwilę -lecz podołały, happy end. Życzę Wam wszystkim na nadchodzący tydzień, sytuacji nie A a jedynie B.

Do zobaczenia :*